Author name: admin

পাচলিৰ বাগিচা সৰু বাগিচামোৰ সৰু বাগিচা জানো দেখিছা ? তাত মই ৰুইছোঁ পাচলি ইমানসৰিয়হ ফুলবোৰ ফুলিছে কিমান ! সৰু সৰু কোৰেৰে নিজে

পাগলদিয়াৰ পাৰে পাৰেকোন সুন্দৰী যায়কিবা গুণি আপোন মনেকিবা গুণ গুণায়।পাগলদিয়াৰ পাৰে পাৰেকোন সুন্দৰী যায়। দুগদুগী নাই ৰিহাও নাইআধুনিকতাৰ সাজআমাৰ সখী

কথা : ডেকা : পলাশৰে ৰং গীত : গাভৰু : পলাশৰে ৰং কোনেনো সানিলেএই মিঠা সেউজ বননিতডেকা : আৰু তোমাৰ কোমল চাৱনিতকথা

পুৰুষ : পদ্মাৰ ধুমুহাই উৰুৱাই নিছিলেহেʼ আমাৰ সোণৰ ঘৰে-বাৰীএʼ উজনি পানীতে সাঁতুৰি পালোঁহিবৰ লুইতৰ চাপৰি। আকৌ বান্ধিম ঘৰ আকৌ গামেই

পক্ষীৰাজ ঘোঁৰাখট খট খট খটকে দৌৰামোৰ কপাল ফুটাপাখী দুখনো কটা উৰি ফুৰিবৰ না‍ই ম‍নকাৰণ ধৰাতে জনগনপক্ষীৰাজ ঘোৰাখট খটকৈ দৌৰা অনিৰুদ্ধ নহওঁৰোমিঅʼ লক্ষীন্দৰনহও

শৰত কালৰ ৰাত্ৰি অতি বিতোপন সখীৰাস ক্ৰীড়া কৰত গোপালঅখণ্ড মণ্ডল শশী দেখিলন্ত প্ৰাণ সখীটলমল যমুনাৰ জল।কৃষ্ণদেৱ দামোদৰ হৰিপাপী নাই আমাৰ

শৰতৰ শেৱালিৰ নতুন নিয়ৰেশুভ্ৰ শুভ্ৰ কিবা ছবি আঁকে,শুকুলা ডাৱৰৰ পতাকা উৰুৱাইমুকুতিৰ গীত গায় শৰালি জাকে।।নিয়ৰ বিন্দু হʼল জীৱন দাপোনতাতেই দেখোঁ

শৈশৱতে ধেমালিতেতোমাৰে ওমলা মনত আছেব’হাগ মাহৰ লুইতখনিতদুয়ো সাঁতোৰা মনত আছে ।যৌৱনতে দুয়োৰে দেহাৰলাজুকী পৰশ মনত আছে ।মোৰ অবিহনে চিপজৰী ল’বাবুলি

শেৱালি পাহিটি বুকুৰে কথাটিকʼবলৈ ভাষাটি নাই নাই;মোৰো যে ভাবটি বুজাব নোৱাৰোঁমনতে মৰহি যায়,যায় কেঁচা সোণমনতে মৰহি যায়।পথাৰৰ সিপাৰে পেঁপাৰ মাত

সিদিনা — আঠ নৱেম্বৰ উনৈছ শ বাসত্তৰত লিখিছিলোঁ–তৰ্ক নকৰো মই, শেষ হʼল তৰ্কএই গীত সতৰ্ক কৰাৰনানিবি অসমলৈ ত্ৰাস পৰিবেশধ্বংস যজ্ঞ