Author name: admin

সহস্রজনে মোক প্রশ্ন কৰেমোৰ প্রেয়সীৰ নামমালবিকা নে লিপিকা নে মল্লিকা ।অর্থপূর্ণভাৱে ঈষৎ হাঁহিৰে কওঁনহয় মালৱিকা বা লিপিকা বা হৈমন্তী বা

সময়ৰ অগ্ৰগতিপক্ষীৰাজত উঠিযাওঁ মই নতুন দিগন্তলৈহাঁহিমুখেহাঁহিমুখেজ্যোতিক শিৰত তুলিআহে দিনবাজে বীণনিৰাশাবিহীনআহে বীণবাজে বীণনিৰাশাবিহীননাই আক্ষেপ কোনো পোৱা নোপোৱাৰসমূখত পোহৰৰ জলন্ত জোৱাৰ ৷সত্যক

স্বাদী কৰোৱাই লওকঅʼ দিলৱালো, মতৱালোসৱেই স্বাদী কৰোৱাই লওকধুনীয়া নহʼলে ৱাপচ পইচাগেৰাণ্টি লিখোৱাই লওক।ময়ে বনোৱা তিলিকা দৰামাৰ খায়েই ভিৰে যেন ঘোঁৰা।ময়ে

সুন্দৰী চাওঁ কিনো কল্পনাসুন্দৰী আঁকা কিনো আল্পনামই কল্পনা জল্পনা আল্পনা-চাল্পনাযিহকে আঁকো মোৰ পৰিকল্পনাকিয়? কʼম কোৱাঁনা।কথাঃ মোকেনো নাআঁকা কিয়? মোৰ ৰূপ

সদা হাঁহি মুখনাই কোনো দুখহাতত বানৰ বয় বিড়ি,আধা শতিকাকে ধৰিঅসম মুখক কৰি।চলি আছে এই বিড়িচি.জে. পেটেলৰ বিড়ি,বানৰ বয় বিড়িভাল লাগে

সুখ নাই; দুখ নাইএকো যেন নাইহাঁহি নাইচকুৰো অশ্ৰু শুকায়।।নৈ আছে পানী নাইসৰু বৰ ঢৌ নাইজীয়াই থকাৰ নাইঅকণো জোৱাৰ।ঘড়ীৰ কাঁটা নাইসময়ৰ

সুউচ্চ পাহাৰৰশৃংগলৈ উঠা মই(এক) প্ৰেমিক অশ্বাৰোহী;দুৰন্ত অশ্বৰ পদধ্বনিতউন্মাদ হোৱা এক চিৰ বিদ্ৰোহী।টিক্‌ টিক্‌ টিক্‌ টিক্‌ সময়ৰ ছন্দতধপ্‌ ধপ্‌ শব্দ বাজে

সংগ্ৰাম লগ্নে আজিশংকা ত্ৰাস ত্যাজিআইস বীৰসৰ দুষ্কৃতি নাশিতে। অগ্নিমন্ত্ৰে দীক্ষা লৈয়া আইসআজি যত দৈত্যকে বধিতেন্যায় তন্ত্ৰে শিক্ষা লৈয়া আইসআজি যত

উৰ্‌ উৰ্‌ শান্তিৰ পখীটিউৰ্‌ উৰ্‌ শান্তিৰ পখীটি। এই আকাশ, এই ভূমিনকৰিবি মৰুভূমিবিষৰ ধোঁৱাৰে এন্ধাৰ।এই মানুহ, এই প্ৰদেশএই দেশ, এই স্বদেশশোষণমুক্ত

উদং উদং গাকোন ডেকাৰে গাসুঠাম হাতে পথাৰ চহাইহাল বাইছে চা।।সুঠাম হাতে পথাৰ চহাইহাল বাইছে চা।। ৰং লৈ সি খেলেসৰিয়হৰ হালধীয়া